پیش بینی بهزیستی معنوی بر اساس هوش معنوی و قدرت تاب آوری در دانشجویان

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشجو

چکیده

چکیده
هدف پژوهش حاضر " پیش بینی بهزیستی معنوی بر اساس هوش معنوی و قدرت تاب آوری در دانشجویان" بوده است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی علوم تحقیقات تهران بوده نمونه آماری با استفاده از فرمول کوکران واحتساب افت آزمودنی 150 نفر ، که به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه های تاب آوری کونور و دیویدسون(2003)، هوش معنوی عبداله زاده و کشمیری(1378) و بهزیستی معنوی پولوتزین و الیسون (1991). روش آماری: جهت تجزیه و تحلیل داده ها از دو روش آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد؛ شاخص های آمار استنباطی رگرسیون استاندارد استفاده شده است. یافته ها نشان داد که: هوش معنوی به طور معنا داری در پیش بینی بهزیستی معنوی سهیم است ، اما تاب آوری قادر به پیش بینی بهزیستی معنوی نیست. بین بهزیستی معنوی و هوش معنوی در دانشجویان همبستگی متوسط در جهت مثبت در سطح معناداری 001/0 و بین بهزیستی معنوی و تاب آوری در دانشجویان همبستگی ضعیف در جهت مثبت در سطح معناداری 001/0 و بین هوش معنوی و قدرت تاب آوری در دانشجویان همبستگی متوسط در جهت مثبت در سطح معناداری 001/0 وجود دارد. بحث و نتیجه گیری: هوش معنوی توان پیش بینی بهزیستی معنوی را داشته و افزایش نمرات بهزیستی معنوی سبب افزایش نمرات هوش معنوی بنابراین به احتمال افزایش نمرات بهزیستی معنوی سبب افزایش نمرات تاب آوری و افزایش نمرات هوش معنوی سبب افزایش نمرات تاب آوری شده است.
کلید واژه ها: تاب آوری- هوش معنوی – بهزیستی معنوی

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Predicting Spiritual Wellbeing Based on Spiritual Intelligence and Resilience among College Students

نویسنده [English]

  • Farideh Rezaei
student
چکیده [English]

Abstract

The present study aimed to predict spiritual wellbeing based on spiritual intelligence and resilience in college students. The statistical population consisted of all students at Islamic Azad University-Science and Research, Tehran for the academic year 2015-2016 and the statistical sample was selected through simple random sampling using Cochran’s formula, allowing for a subject loss of 150. Research tools included the Connor-Davidson Resilience Scale (2003), Spiritual Intelligence Scale (Abdollahzadeh & Keshmiri, 1999), and Spiritual Wellbeing Scale (SWBS; Paloutzian & Ellison, 1991). Statistical methods used in data analysis consisted of inferential and descriptive statistics; standard regression was used to obtain inferential indices while internal consistency of test items was assessed using Cronbach’s alpha values. The findings suggest that, when controlling for resilience, spiritual intelligence significantly contributed to predicting spiritual wellbeing while resilience could not predict spiritual wellbeing. In addition, spiritual wellbeing was positively correlated to spiritual intelligence among the college students at 0.001. Spiritual wellbeing was weakly and positively correlated to resilience at 0.001. Spiritual intelligence and resilience were moderately and positively correlated at 0.001. Discussion and Conclusion: spiritual intelligence can predict spiritual wellbeing and an increase in spiritual wellbeing scores results in higher spiritual intelligence scores which are likely to increase resilience scores of the sample studied here.

Keywords: resilience, spiritual intelligence, spiritual wellbeing

کلیدواژه‌ها [English]

  • resilience
  • spiritual intelligence
  • spiritual wellbeing